اگر هدفی داری ... اگر آرزویی داری ... اول از همه به خودت قول بده که خودتو به

آرزوت می رسونی !

هیچ کس درون تو نیست ... هیچ کس به جای تو نیست ...

این فقط  خود تو هستی که همیشه با خودت هستی !!!

پس از خودت باید حساب ببری ... اگه قولی به خودت دادی باید عملیش کنی !!!

و فراموش نکن که تو یک جزء هستی از کل !!! وقتی چیزی در تو جاری میشه در

واقع در کل هم جاری میشه ...  اما  در عین حال این فقط خود تو هستی که

 میتونی حرکت کنی و دست به عمل بزنی .

 وقتی آروزیی می کنی ... همه ی جهان منتظره تا تو برای رسیدن به آرزوت

دست به کار بشی !!!

پس منتظر چی هستی ؟ منتظر کی هستی ؟

تو یعنی همه !!! این کافی نیست ؟

وقتي واژه خدا را بر زبان مي راني، گويي به چيزي دور و دست نيافتني اشاره مي كني. و قرنهاست كه مي گويند « خدا چيزي در آن بالا، در آسمان دور دور است. » اما وقتي مي گويي « عشق » به چيزي اشاره مي كني كه به قلب بسيار نزديك است. مبلغان همواره كوشيده اند تا ثابت كنند خدا در دور دست هاست، زيرا اگر خدا در دوردست ها باشد آنان مي توانند خود را نماينده و واسطه او معرفي كنند. وقتي واژه « خدا» را بكار مي بري، گويي از يك شخص سخن مي گويي. خدا محدود و معين مي شود. اما « عشق » يك شخص نيست. يك كيفيت، يك حضور، يك بوي خوش است. نه بوي خوش يك گل، بلكه بسيار نامحدودتر، بي كران تر و نا متناهي تر. وقتي مي گويي « خدا » به تو احساس ناتواني دست مي دهد: « چه كار كنم؟ » اما زماني كه پاي عشق در ميان است مي تواني كاري در مورد آن انجام دهي.طبيعت ذاتي تو عشق ورزيدن است. بنابراين آموزش من دور محور « عشق » مي چرخد. من مي گويم: « عشق همان خداست. »

1. خودتان را

به اشتباه کردن متعهد کنید.اشتباهات به شما درس های مهمی یاد می دهد. بزرگترین اشتباهی که می توانید

مرتکب شوید این است که هیچ کار نکنید چون می ترسید که اشتباه کنید. تردید نکنید—به

خودتان شک نکنید. مهم این نیست که فرصتی برایتان پیش بیاید یا نه، مهم این است که

ریسک کنید. هیچوقت 100% مطمئن نخواهید بود که خوب پیش می رود اما نمی توانید هم

100% مطمئن باشید که هیچ کار نکردن خوب است! و مهم نیست که نتیجه چه شود، همیشه

همانطور که باید تمام می شود. یا موفق می شوید یا از آن درس می گیرید که هر دو آن

به نفعتان است. یادتان باشد اگر هیچوقت دست به عمل نزنید، همیشه همان جایی که

هستید باقی خواهید ماند.

2. کار سختی که دوست دارید را پیدا کنید. اگر می توانستم به خودم در 18 سالگی نصیحتی

بکنم این بود که انتخاب شغلم را براساس ایده  ها، اهداف و توصیه های دیگران پایه ریزی

نکنم. به خودم می گفتم رشته  ای را به این دلیل انتخاب نکنم که رشته  پرطرفداری

است یا آنهایی که از آن فارغ التحصیل می شوند پول بیشتری در می آورند. به خودم می گفتم

که بهترین انتخاب شغلی برای من بر یک نکته مهم و اساسی متکی است: کار سختی که از

انجام آن لذت ببرم. تا زمانیکه با خودتان صادق باشید و علایق و ارزش هایتان را

دنبال کنید، می توانید با این عشق به موفقیت برسید. و مهمتر اینکه دوست ندارید

چندین سال دیگر متوجه شوید که روز و شبتان را به شغلی می گذرانید که هیچ علاقه ای

به آن ندارید. پس اگر متوجه شدید که از هر ثانیه انجام هر کار سختی بالاترین لذت

را می برید، دست از آن نکشید. چراکه وقتی روی علایقتان تمرکز کنید، کار سخت دیگر

سخت نخواهد بود.

3. هر روز

برای خودتان وقت، انرژی و پول هزینه کنید.وقتی برای خودتان خرج کنید، هیچوقت نمی بازید و به

مرور زمان قسمت های ناراحت  کننده زندگیتان را تغییر خواهید داد. شما محصول

چیزهایی هستید که می دانید. هرچه وقت، انرژی و پول بیشتری برای دست یافتن به علم و

دانش برای خودتان هزینه کنید، کنترل بیشتری روی زندگیتان پیدا خواهید کرد.

4. هرازگاهی

ایده  ها و فرصت های جدید را امتحان کنید.ترس طبیعی شما از شکست باعث می شود نخواهید چیزهای

جدید را امتحان کنید. اما باید این ترس ها را کنار بگذارید زیرا داستان زندگی شما

از این تجریبات کوچک و خاص ساخته می شود. و هرچه تجربیات شما خاص تر باشد، داستان

زندگیتان جالب تر خواهد شد. پس تاجایی که می توانید تجربیات جدید به دست آورید و

حتماً آن را با دیگران هم درمیان بگذارید.

5. وقتی

مهارت های کاریتان را ارتقاء می دهید، روی کمتر، بیشتر تمرکز کنید.مثلاً ورزش کاراته را در نظر بگیرید، کمربند

مشکلی خیلی هیجان  انگیزتر از کمربند قهوه  ای به نظر می رسد. اما آیا کمربند قهوه

 ای هیجان  انگیزتر از کمربند قرمز نیست؟ شاید برای خیلی ها اینطور نباشد. یادتان

باشد جامعه متخصصین را تا اوج بالا می برد. این تلاش و زحمت است که اهمیت دارد اما

به این شرط که در جهت های مختلف پراکنده نشود. پس تمرکزتان را روی یاد گرفتن کارهای

کمتر و استاد شدن در آنها باریکتر کنید.

6. آدم ها

نمی توانند فکر بخوانند، به آنها بگویید که چه فکری می کنید.آدم ها هیچوقت نمی فهمند چه احساسی دارید

مگر اینکه به آنها بگویید. رئیستان؟ بله، او نمی داند که آرزوی ترفیع دارید چون به

او نگفته  اید. دختر زیبایی که دوستش دارید اما چون خجالت می کشید تابحال با او

حرف نزده اید؟ بله، درست حدس زدید؛ بخاطر این روزش را در اختیارتان قرار نمی دهد

که شما هم روزتان را در اختیار او قرار نداده  اید. در زندگی، باید با دیگران

ارتباط برقرار کنید. باید دهانتان را باز کرده و با آنها صحبت کنید. باید به آدم ها

بگویید که به چه فکر می کنید، به همین سادگی!

7. زود تصمیم

بگیرید و زود وارد عمل شوید.اگر شما وارد عمل نشوید یا فرصت های جدید را امتحان نکنید، یک نفر دیگر

اینکار را خواهد کرد. با نشستن و فکر کردن درمورد آن نمی توانید چیزی را تغییر دهید

یا پیشرفت کنید. یادتان باشد، بین اینکه بدانید چطور کاری را انجام دهید و واقعاً

آن را انجام دهید تفاوت زیادی وجود دارد. علم بدون عمل بی فایده است.

8. تغییر را

قبول کرده و در آغوش بکشید.یک موقعیت بد باشد یا خوب، تغییر می کند. روی این می توانید حساب کنید. پس

تغییر را در آغوش بکشید و بدانید که تغییر به دلیلی رخ می دهد. شاید همیشه اول کار

ساده و واضح نباشد اما در آخر ارزشش را خواهد داشت.

9. درمورد

اینکه دیگران درموردتان چه فکری می کنند نگران نباشید.در اکثر مواقع اینکه بقیه چه فکری درمورد شما می کنند

اهمیتی ندارد. وقتی من 18 سالم بود، نظر همکلاسی هایم تاثیر زیادی در تصمیماتم

داشت. و گاهی اوقات آنها من را از ایده  ها و اهدافی که شدیداً باورشان داشتم، دور

می کردند. الان می فهمم این روش زندگی واقعاً احمقانه بود مخصوصاً وقتی می فهمم که

تقریباً همه این افراد که ایده  هایشان برایم خیلی مهم بود دیگر بخشی از زندگی من

نیستند. به جز وقتی که می خواهید یک تاثیر اولیه عمیق روی کسی بگذارید (مثلاً در

یک مصاحبه شغلی، اولین قرار ملاقات اولیه و از این قبیل)، اجازه ندهید ایده  های

دیگران سر راهتان قرار گیرد. اینکه آنها چه فکر می کنند و درموردتان چه می گویند

اصلاً اهمیتی ندارد. آنچه مهم است این است که خودتان درمورد خود چه فکر می کنید.

10. همیشه با

خودتان و دیگران صادق باشید.صادق زندگی کردن باعث آرامش فکر است و آرامش  فکر واقعاً  قیمتی.

11. در

دانشگاه با آدم های زیادی درمورد کارتان حرف بزنید.رئیس ها، همکاران، پروفسورها و اساتید دانشگاه،

همکلاسی ها، بقیه دانشجویان خارج از دایره اجتماعی شما، استادیارها، دوستان

دوستانتان، همه! اما چرا؟ این یعنی شبکه  سازی حرفه ای. من از وقتی از دانشگاه

فارغ التحصیل شدم، برای سه کارفرما کار کرده ام اما فقط با کارفرمای اول مصاحبه

کردم. دو نفر بعدی قبل از اینکه حتی یک مصاحبه رسمی انجام دهم، بنابر توصیه یک

مدیر (کسی که چندین سال شبکه حرفه  ای من بود) به من کار پیشنهاد کردند. وقتی

کارفرماها می خواهند کسی را استخدام کنند، اولین کاری که می کنند این است که از

کسانیکه می شناسند می پرسند که کسی را می شناسند که به درد آن مقام بخورد یا نه.

اگر این شبکه حرفه ای را زود بسازید، خودتان را خوب جا خواهید انداخت. به مرور

زمان، با افراد جدیدی در شبکه حرفه  ایتان آشنا می شوید و حرف می زنید و این افراد فرصت های تازه ای در اختیارتان قرار

خواهند داد.

12. هر روز

حداقل 10 دقیقه در سکوت بنشینید.از این زمان برای فکر کردن، نقشه کشیدن، برنامه ریختن و خیالپردازی استفاده

کنید. تفکر خلاق در سکوت و تنهایی اتفاق می افتد. در سکوت می توانید افکارتان را

بشنوید، به عمق وجودتان دست پیدا کنید و روی قدم منطقی بعدی زندگیتان تمرکز کنید.

13. زیاد سوال

بپرسید.بزرگترین

ماجراجویی ممکن، توانایی سوال کردن است. گاهی  اوقات در این فرایند، خودِ جستجو

مهم تر از پاسخ هاست. پاسخ ها از دیگران، از جهان علم و تاریخ و از بینش و خرد

عمیق درون خودتان سرچشمه می گیرند. این پاسخ ها اگر نتوانید سوالات درست را بپرسید

هیچ وقت به ظاهر نمی آیند. درنتیجه، عمل ساده سوال کردن و پرسیدن سوالات درست،

پاسخ اصلی است.

14. منابعی که

در اختیار دارید را کاوش کنید.آدم های سالم وقتی یک فرد علیل را می بیند که نشانه  هایی از شادی احساسی

بروز می دهد، تعجب می کنند. چطور کسی که چنین وضعیت فیزیکی محدودی دارد می تواند

اینقدر شاد باشد؟ پاسخ در این است که چطور از منابعی که در اختیار دارند استفاده

می کنند. استیو واندر نمی توانست ببیند، به همین دلیل از حس شنوایی خود برای

موسیقی استفاده کرد و الان 25 جایزه بین  المللی از آنِ اوست.

15. پایین  تر

از سطح معیشتتان زندگی کنید.یک زندگی راحت داشته باشید، نه یک زندگی تظاهری. برای تحت  تاثیر قرار دادن

دیگران خرج اضافی نکنید. طوری زندگی نکنید که خودتان را گول بزنید که ثروت با

اموال مادی سنجیده می شود. پولتان را عاقلانه مدیریت کنید تا پولتان شما را مدیریت

نکند.

16. به دیگران

احترام بگذارید و به آن ها حسی خوب منتقل کنید.در زندگی و کار، اینکه چقدر حرف می زنید مهم نیست،

اینکه چطور باعث می شوید دیگران شاد شوند اهمیت دارد. به بزرگترها و کوچکترهایتان

و همه آدم هایی که شایسته احترامند احترام بگذارید. با همه با همان سطح احترامی که

با پدربزرگتان برخورد می کنید و با همان میزان صبری که برای برادر کوچکترتان صرف

می کنید رفتار کنید.

17. در هر

کاری بهترین باشید.اگر

قرار نیست کاری را درست انجام دهید اصلاً چه دلیلی دارد آن را انجام دهید. در کار و در تفریحاتتان بهترین باشید. برای

خودتان یک اعتبار ایجاد کنید، اعتبار انجام فوق  العاده هر کار.

18. کسی باشید که برای آن زاده شده اید. باید از قلبتان پیروی کنید و کسی شوید که قرار بوده بشوید. بعضی از ما زاده

شده اید که موسیقیدان شویم. بعضی از ما شاعر به دنیا آمده ایم و بعضی دیگر به دنیا

آمده ایم که تجارت کنیم. هرکاری که تصمیم می گیرید دنبال کنید را باید در همه نسوخ

بدنتان حس کنید. زندگیتان برای برآوردن آمال و آرزوهای دیگران تلف نکنید.

اما

از اینها گذشته، هرکجا که توانستید بخندید، هرکجا که باید عذرخواهی کنید و چیزی را

که نمی توانید تغییرش دهید، رها کنید. زندگی کوتاه اما اعجاب انگیز است. از آن لذت

ببرید

منبع : irangrand.ir

در سال 1968 مسابقات المپيك در شهر مكزيكوسيتي برگزار شد. در آن سال مسابقه دوي ماراتن يكي از شگفت انگيزترين مسابقات دو در جهان بود.دوي ماراتن در تمام المپيكها مورد توجه همگان است و مدال طلايش گل سرسبد مدال هاي المپيك. اين مسابقه به طور مستقيم در هر 5 قاره جهان پخش ميشود. كيلومتر آخر مسابقه بود دوندگان رقابت حساس و نزديكي با هم داشتند، نفس هاي آنها به شماره افتاده بود، زيرا آنها 42 كيلومترو 195 متر مسافت را دويده بودند. دوندگان همچنان با گامهاي بلند و منظم پيش ميرفتند. چقدر اين استقامت زيبا بود. هر بيننده اي دلش ميخواست كه اين اندازه استقامت وتوان داشته باشد. دوندگان، قسمت آخر جاده را طي كردند و يكي پس از ديگري وارد استاديوم شدند.استاديوم مملو از تماشاچي بود و جمعيت با وارد شدن دوندگان، شروع به تشويق كردند. رقابت نفس گير شده بود و دونده شماره ... چند قدمي جلوتر از بقيه بود. دونده ها تلاش ميكردند تا زودتر به خط پايان برسند و بالاخره دونده شماره ...

نوار خط پايان را پاره كرد. استاديوم سراپا تشويق شد. فلاش دوربين هاي خبرنگاران لحظه اي امان نمي داد و دونده هاي بعدي يكي يكي از خط پايان گذشتند و بعضي هاشان بلافاصله بعد از عبور از خط پايان چند قدم جلوتر از شدت خستگي روي زمين ولو شدند. اسامي و زمان هاي به دست آمده نفرات برتر از بلندگوها اعلام شد. نفر اول با زمان دو ساعت و ... در همين حال دوندگان ديگر از راه رسيدند و از خط پايان گذشتند. در طول مسابقه دوربين ها بارها نفراتي را نشان داد كه دويدند، از ادامه مسابقه منصرف شدند و از مسير مسابقه بيرون آمدند. به نظر ميرسيد كه آخرين نفر هم از خط پايان رد شده است. داوران و مسوولين برگزاري ميروند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پايان را جمع آوري كنند جمعيت هم آرام آرام استاديوم را ترك ميكنند.

اما...
بلندگوي استاديوم به داوران اعلام ميكند كه خط پايان را ترك نكنند گزارش رسيده كه هنوز يك دونده ديگر باقي مانده. همه سر جاي خود برميگردند و انتظار رسيدن نفر آخر را ميكشند. دوربين هاي مستقر در طول جاده تصوير او را به استاديوم مخابره ميكنند.

از روي شماره پيراهن او اسم او را مي يابند "جان استفن آكواري" است دونده سياه پوست اهل تانزانيا، كه ظاهرا برايش مشكلي پيش آمده، لنگ ميزد و پايش بانداژ شده بود. 20 كيلومتر تا خط پايان فاصله داشت و احتمال اين كه از ادامه مسير منصرف شود زياد بود. نفس نفس ميزد احساس درد در چهره اش نمايان بود لنگ لنگان و آرام مي آمد ولي دست بردار نبود. چند لحظه مكث كرد و دوباره راه افتاد. چند نفر دور او را مي گيرند تا از ادامه مسابقه منصرفش كنند ولي او با دست آنها را كنار مي زند و به راه خود ادامه ميدهد. داوران طبق مقررات حق ندارند قبل از عبور نفر آخر از خط پايان محل مسابقه را ترك كنند. جمعيت هم همان طور منتظر است و محل مسابقه را با وجود اعلام نتايج ترك نمي كند. جان هنوز مسير مسابقه را ترك نكرده و با جديت مسير را ادامه ميدهد. خبرنگاران بخش هاي مختلف وارد استاديوم شده اند و جمعيت هم به جاي اينكه كم شود زيادتر ميشود! جان استفن با دست هاي گره كرده و دندان هاي به هم فشرده و لنگ لنگان، اما استوار، همچنان به حركت خود به سوي خط پايان ادامه ميدهد او هنوز چند كيلومتري با خط پايان فاصله دارد آيا او ميتواند مسير را به پايان برساند؟ خورشيد در مكزيكوسيتي غروب ميكند و هوا رو به تاريكي ميرود. بعد از گذشت مدتي طولاني، آخرين شركت كننده دوي ماراتن به استاديوم نزديك ميشود، با ورود او به استاديوم جمعيت از جا برميخيزد چند نفر در گوشه اي از استاديوم شروع به تشويق ميكنند و بعد انگار از آن نقطه موجي از كف زدن حركت ميكند و تمام استاديوم را فرا ميگيرد نميدانيد چه غوغايي برپا ميشود. 40 يا 50 متر بيشتر تا خط پايان نمانده او نفس زنان مي ايستد و خم ميشود و دستش را روي ساق پاهايش ميگذارد، پلك هايش را فشار مي دهد نفس ميگيرد و دوباره با سرعت بيشتري شروع به حركت ميكند. شدت كف زدن جمعيت لحظه به لحظه بيشتر ميشود خبرنگاران در خط پايان تجمع كرده اند وقتي نفرات اول از خط پايان گذشتند استاديوم اينقدر شور و هيجان نداشت. نزديك و نزديكتر ميشود و از خط پايان ميگذرد. خبرنگاران، به سوي او هجوم ميبرند نور پي در پي فلاش ها استاديوم را روشن كرده است انگار نه انگار كه ديگر شب شده بود. مربيان حوله اي بر دوشش مي اندازند او كه ديگر توان ايستادن ندارد، مي افتد. آن شب مكزيكوسيتي و شايد تمام جهان از شوق حماسه جان، تا صبح نخوابيد. جهانيان از او درس بزرگي آموختند و آن "اصالت حركت، مستقل از نتيجه" بود. او يك لحظه به اين فكر نكرد كه نفر آخر است. به اين فكر نكرد كه براي پيشگيري از تحمل نگاه تحقيرآميز ديگران به خاطر آخر بودن ميدان را خالي كند. او تصميم گرفته بود كه اين مسير را طي كند، اصالت تصميم او و استقامت در اجراي تصميمش باعث شد تا جهانيان به ارزش جديدي توجه كنند. ارزشي كه احترامي تحسين برانگيز به دنبال داشت. فرداي مسابقه مشخص شد كه جان ازهمان شروع مسابقه به زمين خورده و به شدت آسيب ديده است.  او در پاسخ به سوال خبرنگاري كه پرسيده بود، چرا با آن وضع و در حالي كه نفر آخر بوديد از ادامه مسابقه منصرف نشديد؟ ابتدا فقط گفت: براي شما قابل درك نيست!

و بعد در برابر اصرار خبرنگار ادامه داد: مردم كشورم مرا 5000 مايل تا مكزيكوسيتي نفرستاده اند كه فقط مسابقه را شروع كنم، مرا فرستاده اند كه آن را به پايان برسانم.

داستان "جان استفن آكواري" از آن پس در ميان تمام ورزشكاران سينه به سينه نقل شد" حالا آيا يادتان هست كه نفر اول برنده مدال طلاي همان مسابقه چه كسي بود؟ يک اراده قوي بر همه چيز حتي بر زمان غالب مي آيد.

بس که زندگی نکردیم 

وحشت از مردن نداریم...

درصد کمی از انسانها نود سال زندگی میکنند

مابقی یک سال را نود بار تکرار میکنند

به آرامی آغاز به مردن میکنی 

اگر سفر نکنی ،

اگر کتابی نخوانی ،

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،

اگر از خودت قدردانی نکنی

به آرامی آغاز به مردن میکنی 

زمانی که خود باوری را در خود بکشی،

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

،

به آرامی آغاز به مردن میکنی 

اگر برده عادات خود شوی،

اگر همیشه از یک راه تکراری بروی،

اگر روز مرگی را تغییر ندهی،

اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی،

،

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی 

اگر از شور و حرارت ، از احساسات سرکش،

و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامیدارند،

و ضربان قلبت را تندتر میکنند دوری کنی

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر هنگامی که با شغلت یا عشقت شاد نیستی آن را عوض نکنی،

اگر برای مطمئن در نا مطمئن خطر نکنی،

اگر ورای رویاها نروی،

اگر به خودت اجازه ندهی،

که حداقل یک بار در تمام زندگیت 

ورای مصلحت اندیشی بروی

!! امروز زندگی را آغاز کن 

!! امروز مخاطره کن 

!! امروز کاری کن 

!! نگذار که به آرامی بمیری 

شادی را فراموش نکن 

        پابلو نرودا

بيشتر و بيشتر احساس كنيد كه پر از نور هستيد. اين راهي است كه مي توانيد به منبع اصلي تان نزديك و نزديكتر شويد. هرگاه چشمان خود را مي بنديد، احساس كنيد كه نور تمام وجودتان را فرا گرفته و در آن جاري است. ابتدا اين فقط تصور است، ولي همين تصور مي تواند بسيار خلاق باشد. تصور كنيد كه شعله اي در دلتان افروخته شده است و شما را پر از نور مي كند؛ تا مي توانيد اين نور را با شدت بيشتري تصور كنيد. پس از مدتي نه تنها شما كه ديگران نيز اين نور را احساس مي كنند. اين حق طبيعي هريك از شماست، ولي بايد آنرا طلب كنيد. گنجي نهان است كه اگر به جست و جويش نباشيد، همانطور پنهان باقي مي ماند. هرگاه نوري مي بينيد، عميقا از درون احساس احترام كنيد؛ حتي هر نور عادي، همانند چراغي كه روشن است و پرتوافكني مي كند. شب هنگام ستارگان را در آسمان تماشا كنيد و بكوشيد با آنها ارتباط بگيريد. هنگام طلوع خورشيد، به آن بنگريد و حس كنيد كه خورشيد دروني شما نيز طلوع مي كند. هرگاه نوري مي بينيد بي درنگ بكوشيد با اين نور ارتباط برقرار كنيد.

تقدیم به دوست عزیزم مهتاب

همه ما سنگ بدنیا می آییم و باید به گل سرخ دگرگون شویم.سنگ توانایی تبدیل شدن به گل سرخ را داراست. این کار در ظاهر ناممکن است اما فقط در ظاهر اینگونه است. بارها چنین شده و برای تو نیز امکان پذیر است. اگر برای مسیح چنین شده می تواند برای تو نیز چنین شود. هرکس سنگ بدنیا می آید اما اندک کسانی می کوشند از این فرصت بهترین استفاده را بکنند و به گل سرخ تبدیل شوند. بیشتر مردم همچون سنگ، سنگهایی غلتان زندگی می کنند. همراه با رودخانه به اینجا و آنجا می روند و هیچ خزه ای نمی اندوزند. سنگ بدنیا می آیند و سنگ می میرند. تا زمانیکه یک گل سرخ نشوی، در زندگی ات اتفاقی رخ نخواهد داد. ( اوشو)

تقدیم به دوست گلم مهتاب 

از خدا جز خدا نباید خواست

منبع : راه موفقیت